Momentum passé (fragment van een ode aan Fernado Pessoa)

 

Kom, smachten we

Kom onmogelijke, hetgeen wij vergeefs zoeken,

nacht, stap uit dromen die aandringen

aan ons venster, kom!

 

Kom uit overzeese verten

Kom, ontlood onze horizon

Kom baltsend, verleidt ons

en laat ons delen in je driften

 

Kom, blijven we zeggen

als we de lege eierschalen verzamelen

Als de belofte zich al bibberend

tussen dauwrijp blad laat vertroosten

 

Kom, blijven we zeggen

Als wat uitgebroed is uitvliegen leert

En zich, elkaar roepend, groepeert

met dezelfde snavels in dezelfde wind

 

Kom, blijven we verlangen

Omdat de ziel groot is en het leven klein,

onze gebaren binnen ons lichaam gevangen blijven

Wij slechts rekken tot waar de arm strekt,

en slechts zien tot waar het oog reikt..

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.