Frank Zeilstra

Gedichten

 

Teerling

 
bundel gedichten over de Muze, het verlangen, een spel. met illustraties
uitgegeven bij uitgeverij Vliedorp in 2020
ISBN 978-94-6048-082-9

Al jaren ligt de slapende muze, een beeld van Brancusi, op mijn bureaublad virtueel te ronken.

Ze ligt daar vredig, beslist niet dood.

Ze wil niet door mij gewekt worden, nee beter, ik wil haar niet wekken.

Ze is mijn beweegreden, mijn luistervink. Degene die al mijn aan het hermetische ontsnapte fluisteren schijnt te horen.

Zou ze wakker worden, zou ze begrip tonen, zou het mysterie opgelost zijn!

De drang om wat zich daar in haar hoofd afspeelt naar hier te halen kan ik niet onderdrukken.

Haar mysterie moet beschreven worden, dichterbij zal ik in mijn verlangen niet kunnen komen.

Driuw *

Muzen, het zijn er wel een stuk of tien

Niet veel meer, ik gijzel ze in mijn kast

Ze tippelen er rond, zijn anderen niet tot last

Ze popelen om bevrijd te worden misschien?

 

Ik zou het popelen in mijn vingers willen zien,

zodat ik minder blindeman, niet op de tast

het gat kan vinden waarop de sleutel past!

En drang niet beperkt blijft tot endocrien.

 

De gijzeling is nooit van langen duur

Wit papier weerkaatst de aantrekkelijke gloed

van het in de kast allengs oplaaiend vuur…

 

Met pen en natte lappen doof ik vief de vloed

Het gat in de muur waardoor ik rooksignalen stuur

ziet verontrust dat één muzenlijkje nabloedt

 

Na gedag gezegd te hebben

Nadat de laatste wens vervlogen is,

als in de schemer van de eclips,

het stof eindelijk tot rust gekomen is

 

Nadat stenen alle warmte hebben opgenomen

en het bloed geronnen is

En Maria, nadat ze het zweet heeft weggewist

achterbleef in nagedachtenis

 

na de strijd en na de vrede

na de liefde en het kwaad

na handelen en na de rede

 

na de tranen en de tranen

na de laatste paukenslag

nadat alles alles is en was, daarna

 

Voor gedag te zeggen, voor

er überhaupt een woord gevonden is,

in de schemer van de eclips,

als het stof eindelijk tot rust gekomen is

 

Voordat stenen weer openstaan voor leven

Voor de bron weer aan de horizon

Voordat Maria het doodskleed heeft geweven

Voor het finale geheim wordt prijsgegeven

 

Voordat alles is zoals het is

Voordat alles

Voordat, voor

 

En wellicht nog ver daarvoor

Voordat zaad nog argeloos en enkelvoudig

dobberde in ongedifferentieerde wildernis

Murmureren

 
een verzameling gedichten en tekeningen waarin vogels een grote rol spelen. geschreven tussen 2012 en 2016

 

Snoei

 

Er viel vandaag een lijster uit de lucht.

Maakte hem van takken een bootje

voor zijn allerlaatste overtocht.

 

Hoop goden er gunstig mee te zinnen.

Zodat lente na een doof seizoen,

zo zonder groei,

hier met zang en luister nieuw leven wil beginnen.

 
Tegen het harde pragmatisme
van de triviale realiteit
sloeg je je prehistorische baleinen stuk.
 
Na als verfomfaaide en afgedankte
paraplu ter aarde besteld te zijn,
zal ik me je herinneren.
 
Als onzeker zwabberend zwaargewicht,
weerbarstig koers zoekend tegen wind
en kleingeestigheid.
 
Je geduldig wachten
aan een langzaam sluitend wak.
 
Je korte en rauwe commentaar.
Waar ik hartgrondig mee mocht instemmen!
 
Je oerschreeuw zal versterven
en niet meer te reconstrueren zijn.
 
Uiteindelijk zal je ondergronds
vleesloos, maar geheeld, wegdrijven
op ondoorzichtig grondwaterpeilbeheer.
 
Mijn mededogen, en het laatste geheim,
nam je mee in je graf.
Waarop dit armzalige kunstbosje,
weerloos tegen de tijd,
als een ongepast mondain monument,
je stijfjes gedenkt,
maar niet eert.

 
Ik zag Jan de Boer,
die een bonte specht zag.
Het was in Vinkeveen.
Toen de grote bonte specht
ook Jan de Boer zag.
 
Spiegels van elkaars ziel
wisselden, nauwelijks
merkbaar, gedachten
(nauwelijks gedachten)
 
Eén trok z’n wenkbrauwen
op en gaf de ander,
met dit klein gebaar,
Groots
de Ruimte

 

 
Stil zei je: ik zie je. En ik: ik zie je terug.
Zacht blies ik rook, ik rookte nog,
in vrede, jij de aftocht, geruisloos.
 
Was het willekeur deze nacht
op te slaan, op precies jou moment 
Met zovele kilometers in de benen,
onder precies jou boom?
Of was het hoger Weten, van
de regisseur van het schaduwspel
Die zomaar de rollen van de wakers
met de slapers ruilen kan
 
Na het wisselen van de laatste wacht,
toen enkele muiters zich, vermoedelijk
niet conform het gangbaar Rechtswezen,
buiten de scheidswand begaven,
 
werd de situatie even hachelijk..
 
Buiten mijn droom zou mijn lot
-takkeling nog- handjeklap worden beslecht…
Maar jij, mijn Daimon, jij zag me!
En absorbeerde met mededogen alle kwaad.
 
Later, nog steeds argeloos maar uitgerust
vond ik bij het opbreken, in het licht
dat zich geen nacht herinnerde,
naast mijn tent je braakbal.

Kleinoden schutten

 

kleinigheden zien en beschrijven. vanaf 2014 tot heden

 

Ik kende een heel vroeg vogeltje

dat vroeg vliegen kon en ging lopen

dat vroeg zwemmen kon en verzopen

 

Een onnozel hoen was het, vroeg

dat z’n saaie tooi met verve droeg

en grote platvoeten had-ie ook

 

Hij bouwde zich onderwater een kasteel

van restbeton en weet-ik-veel, er wellicht

nu dromen zal van flierefluiten en van lucht

 

(Lighthouse)

 

Mijn licht schijnt mij terug,

Alleen mijn schaduw draagt daarvoor bewijs

Mijn oren hang ik naar mijn meester

Zijn regels bepalen wederom mijn wijs

 

Ontbrand ik dan in zelfvertrouwen

Raapt wanhoop me weer bijeen

Zal ik minutieus een nieuwe toren bouwen

Steen voor steen voor steen voor steen

Ik zag er look zonder look

maar ook

pinksterbloemen met dartel

oranjetipje zonder slipje

en raakte volkomen van de kook

 

Klein is het

Heel klein

Zo klein

Klein

klein

 

Er zijn er veel

Heel veel

Veel te

veel

te

 

Ontwaren zijn ze

Tezamen ook

als een (bijzonder)

klein

iets

In het voorbijgaan

 

tijdens het wandelen of rennen krijgt in alle vroegte de leegte de kans zich met verwondering te vullen. beelden geven aanleiding tot herkauwen en ordenen

 

loopt de weg, gelaten

opgenomen door de Rijn

Het water stroomt

niet zo het stromen zou

 

De einder, kortbij,

spiegelt zuiver zichzelf

Rorschach verdeelt de sfeer,

omsluit het bezopen feest

 

Een zekere overtocht

blijkt allang gereserveerd

Broodkruimels strooi ik nog…

Achterwaarts wissel ik bakens

 

Over de stalen spoorbrug

(verderop) dendert leven

De verdommenis is hier

vast niet ver vandaan

 

De maan, maagdelijk,

betwijfelt een herinnering.

Daar roept een jonge ransuil,

gestoord, om bekommernis

 

 

Tot aan de oever kan ik je brengen

De rivier zal er stromen, stromen wild!

Ik kan dan de veerman voor je roepen

Schiet temet je overtocht in obolen voor

 

Ramptoeristen probeer ik door te sturen:

Herneem het leven, met je mooie dromen

Verzin een list, geef gas, vooruit, raad ik ze,

laat de overkant maar aan de doden

 

Ik kan je nog een afscheidsliedje zingen,

een deuntje fluiten is me te frivool

Ik  kan je hand vasthouden, naast je staan

maar het wilde stromen kan ik niet temmen

 

Kon ik als Pygmalion proberen

je een leven uit dood hout te snijden?

Ik zou al mijn messen harden en slijpen

Er de oudste veeneik voor opgraven

 

Ik kan je slechts begeleiden en je beloven

je gedachtengoed te koesteren en bewaren

Ik kan er zijn zolang het lot beschikt

Om je dan te lossen en over te laten varen

 

Als mijn onrust toeneemt, het ook hier

onhoudbaar hard gaat waaien en

ik mijn anker niet verder kan verzwaren

gerust het me niet meer te hoeven zwaaien

 

De laatste bomenresten zijn verhakseld

Met grof geweld zijn ze daarvoor neergegaan

Het wild staat er beteuterd noch ontdaan, er is

een sprokkelveld, een sprokkelveld voortaan

 

Het is wennen zonder essen, zonder dennen!

Met de grenzen van onze leefruimte verkennen,

is het bericht aan alle soorten doorverteld:

“Er is een gloednieuw sprokkelveld ontstaan!”

 

We kunnen er verpozen, er behalve samen eten,

(resten schaduwplanten, nog enkele boleten)

er in sport en spel onze krachten meten, we

kunnen van de open plek een speelveld maken,

 

We kunnen er onbelemmerd sparren, we raken

elkaar, behalve in de verte, niet zomaar kwijt!

We zetten lijnen uit, maken van het sprokkelveld

een hockey-, honkbal-, korfbalveld desnoods

 

In wat eens leeg leek, platgeslagen, doods,

zijn wij opportunisten, buiten levensgevaar.

(Een fluit, er wordt afgeteld, een held verblijdt)

Elders verpulvert alweer de verhakselaar…

 

 

 

 

Je kan het altijd proberen, aankloppen

En kijken of er wordt opengedaan

Een wachter zal vragen of het zover is,

of er voor jou geen tijd meer is

 

In proberen zit weten verscholen

en je onbedwingbare nieuwsgierigheid

In het eerste is je antwoord klaar

Het tweede bevat mogelijk een wens

 

De wens voor  verbetering, wellicht

kan je aan de poort nog een dealtje sluiten?

En wat nam je mee om in te ruilen?

 

Kan je het hof van Eden verrijken

met je verbeelding, en krijg je daarvoor

nog een dag en mededogen terug?

 

 

Miscellaneous

 

a certrain loss of ratio

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

 

When dust had settled

 And everybody sheltered in the pub

 There was a whisper,

 in the alley aside a stage:

“Revolution”, it said

“Revolution!”

It was never heard

I also ignored the draught

Dead man don’t speak!

Revolution’s just a word!

And tomorrow there’s another sunup…

 

(I.M. Mr Pieter Jelles)

 

 

 I ran across my border

 I met the man in black

 He gave me a specific order

 I replied: what the hell d’ye lack?

 

 Well- known as a body hoarder,

 he echoed bass toned: you, just you

 I ignored the gloomy maniac

 and fled, till I finally flew..

ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

 

 

Moondew

or horsesweat

The bird I just met

stunned me and flew

 

She left me a token

Left me a feather

Left in bright light

The riddle unbroken

 

Pompidom,

pidom, pidom

 

 

There was no ground

As there grew no tree

The grass was green nor juicy

I’m here just to wait and see

 

Light was all around

Sustained by floating shadows

Be undefined and tumble free

in space with no tomorrows

Voordracht

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.