Karma

 

Je moeder wacht stil.

Woorden en tanden ben je reeds verloren.

Ze wacht,

geduldig, heeft toch alle tijd.

 

Je botten zullen breken,

ontzetten zullen ze het vlees, lam gebeukt

ontkleurt alles dan van waarde,

alles overgegeven aan vermoeienis.

 

Tot weerom het lichter wordt,

dan ontlucht de adem en is de cirkel rond

trekt hoop haar zijden roze vleugels aan

en het hele circus opnieuw van voren af begint.

 

Je moeder zal nog een ronde blijven.

En jij blijft eeuwig kind.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.