17. oktobergedicht

 

Madonna, Munch (Hamburg versie)

 

Mijn muze staat op straat te zwaaien,

ik had haar bijna niet herkend,

daar wankelend op aarden bodem

in het aftocht blazen van het licht

 

Hangen hoort ze, in slecht verlichte zalen,

waar ze nauwelijks opvalt,

achter aangeslagen ramen,

tussen kale onvergulde lijsten.

 

Daar vind ik haar, voor mij alleen,

mits ik hard genoeg applaudisseer

en alle grijze muizen heb verdreven.

 

Nu staat ze verwachtingsvol naar me te zwaaien.

Ik zwaai stroef terug, vanachter dubbelglas,

in mijn potje roerend op laag vuur…

 

Geef een reactie