Le temps perdu

 

Haar evidentie doet niets ongewoons vermoeden

De aarde is immers fragile noch eindeloos

Ik mocht willen, kunnen, eindeloos genieten

Van haar ronde tieten, zachte billen, haar doos

 

Waar ook Pandora, ik zal haar vinden

ik leg haar bloot, echoput van het heelal

Ze zal me gaan verslinden, ik ruk me los

en ontbind beslist, terzijde, in mijn kleine dood

 

Hoe noodlottig is onze levensloop en

slechts decimalen verleggen we  perspectief

Voetje voor voetje volgen we uitgezette lijnen

behoedt ons zo voor het vroegtijdige verval

 

Ras nadert het punt waarin ook ik verdwijnen zal,

die duikeling belet zelfs niet mijn lief

Ga ik de duivel nog met paarlen paaien

zodat wijzers bezwijken onder t ijdel respijt?

 

Ach, eens zal er verlichting komen, waarmee later,

willen, zullen, zeker weten worden uitgesloten

Genieten alleen op weerklank groeien kan. Ja, dan!

Tijd om in deze zin de laatste adem uit te stoten. Ja, nu..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.